Hovud (o’), n. Hoved. Lyder forskjelligt: Hovu (o’), Rbg. Tel.; Hove (o’), i de sydvestlige Egne; Huvu, Hall. Vald. Hugu, Gbr. Østerd. Huu, eller Hue, Smaal. Rom. og fl.; Haud, Nfj. Sdm. Hau, Trondh. og Nordl. G.N. höfud (hofud); Sv. hufvud. Formerne med “au” kunde synes at forudsætte et gammelt “Hauvud” (ligt Goth. haubiþ, Ght. haubit); men de kunne ogsaa forklares som en Sammendragning af Hovud (Ho’ud) og saaledes indskydes under det gamle höfud (oprindelig hafud, ligt Lat. caput). – Særlig Betydning:
  1) Hoved, øverste eller forreste Legemsdeel. Uegentlig: Sands, Forstand, Aandsevner; ogsaa: Sind, Tanke. F. Ex. Hava godt Hovud. Fylgja sitt eiget Hovud. Det gjekk ikkje etter mitt Hovud.
  2) Knap, Top, eller noget som ligner et Hoved. Naglehovud, Spikarhovud, Rivehovud.
  3) Overhoved, Formand. (Jf. Hovudsmann). I Sammensætning om den fornemste af flere Ting, som: Hovudkyrkja, Hovudstad. – I Hovde: i Hovedet; og av Hovde: af H. (Ældre Dativ, i Sæt. og Tel.). Aa Hovde, el. fram aa Hovde: hovedkulds, med Hovedet mod Jorden. (“Aa Haude”, Sdm.). Ganga til Hovuds: stige til Hovedet; om Drik. (“Til Hauds”, Sdm.). Faa upp i Hovudet: blive beruset. Hava upp i Hovudet: have en Ruus. (“Ha ‘pi Hauda”, Sdm.). Faa inn i Hovudet: fatte, begribe; ogsaa: fæste i Hukommelsen. Faa ut or Hovudet: glemme, opgive (en Forstilling eller Indbildning). – I Sammensætning tildeels: Hovde (Houde), men mest alm. Hovud (Hove, Huvu, Huu); jf. G.N. höfdaskip og höfudskip.